کسی نمی تواند از اخبار این روزهای غزه دردمند نگردد مگر اینکه صاحب قلب سلیم نباشد .

 قبلا هروقت نام غزه را می شنیدم زخم کهنه ی فلسطین را به یاد می آوردم و زادگاه امام شافعی و غزلی که به یاد غزه سروده بود ( وانی لمشتاق الی ارض غزه ... )

شاید پیوند معنوی کوردها با فلسطینیان بخشی در این نهفته باشد که امام شافعی اهل غزه و اکثریت کوردها نیز  اهل سنت شافعی مذهبند و من هم از این نظر نگاهی به خصوص و احساسی غریب به غزه دارم و در این روزها درد فلسطین جانکاه تر می شود . 

نمی خواهم باز داستان فلسطین را مرور کنم و از  استعمار غرب و صدور  مشکل یهودیان از قاره سبز  به خاورمیانه  و از آرزوی یهود به بازگشت به اورشلیم بگویم اما از لحظه ی تشکیل اسرائیل تا حال خاورمیانه از این تاسیس متشنج بوده است و فلسطینیان آواره بعد از چند نسل تلاش و مبارزه هنوز گامی اساسی در براورده شدن حقوق خود برنداشته اند .

جامعه جهانی نسبت  به حق بازگشت یهود به ارض موعود بعد از سه هزار سال توجیه شده اما نسبت به وضعیت آوارگان فلسطینی چهل سال پیش خاموش است ! 

به مصداق مثل (الغریق یتشبث بکل حشیش) غرق شده به هر  خسی متوسل می شود بخشی از فلسطینیان بعد از امتحان بسیاری از گزینه ها سرانجام  حماس را برگزیدند ولی متاسفانه این گروه به جای رفع مشکلات هزار گونه ی مردم به مطرح کردن خود به هر وسیله ی ممکن دست زد و مردم را قربانی اهداف غیر واقع گرایانه ی خود نمود .

نمی دانم رهبران این حزب آیت ((ولا تلقوا بایدیکم الی التهلکه )) را ندیده اند که با دست خالی و اسباب بازیهایی به اسم موشک  به جنگ یک ارتش مجهز می روند و مردم را به دم تیغ فاجران قسی القلب صهیون می سپارند ؟!!! 

  شاید از دیدگاه آنان یا پشتیبانان آنان این خط مشی را الگو گرفته از کربلا قلمداد کنند غافل از اینکه ماسات کربلا یک تراژدی جانکاه است و اگر هم هزاران بار آن را  پیروزی بخوانند هیچگاه تکرار آن انسانی نخواهد بود  .